Yuna

babyGeboren op 1 juni 2010, ik was daar niet bij. Het was niet de bedoeling dat jij zou blijven, maar via de cam had ik het al gezien: wat een prachtig pupje! En dan ook nog een teefje? Het duurde niet lang voor ik een naam mocht bedenken voor mijn pup 🙂 Toen ze 6 weken was zag ik haar voor het eerst in het echt. *Klik*, die band kon gelijk niet meer stuk. Vanaf dat moment was Yuna “mijn meisje”.

6 wekenYuna was een echt meisje, wel stoer, maar toch wel echt een teefje. Een beetje eenkennig ook, en erg aanhankelijk en baas-gericht. Een hondje dat altijd met haar volle concentratie bij mij was, dat niet zomaar met iemand mee zou lopen en maling had aan mensen die ze niet kende of die ze minder belangrijk vond. Een pupje dat al meteen graag wilde werken en leren, en die dat mooi en beheerst deed. Ze was relaxt, en kon wachten als dat nodig was. Ze stuiterde of hyperde niet. Maar je hoefde maar een knikje te geven en dan stond ze weer klaar. En ik noem het nu wel werken, maar het was natuurlijk vooral spelenderwijs leren. Een voorbereiding op de frisbee carrière die zou volgen. En dat was me er toch een! Continue reading →

This entry was posted in News.

Dog Frisbee

“De jury is klaar, op jouw teken start de muziek.” Ik kijk naar Yuna, maar eigenlijk weet ik al dat ze klaar zit. We staan midden op het veld en ze heeft alleen maar aandacht voor mij. Haar hele lichaam en blik stralen complete focus uit. Ik geef het teken, de muziek start en de wereld verdwijnt. Twee minuten lang bestaat er niets anders dan ik, mijn hond en mijn frisbees. De eerste paar seconden hoor ik mijn muziek nog maar ook die verdwijnt al snel op de achtergrond. Yuna racet het veld over en vangt bijna alles wat ik gooi. We lopen mooie figuren en laten alles zien wat we geoefend hebben. In hoog tempo gooi ik mijn frisbees, Yuna vliegt via mijn rug of been door de lucht om ze te vangen en het lijkt wel of we vleugels hebben. Opeens hoor ik door de speakers: 10, 9, 8… Tijd voor de dogcatch! Yuna weet het ook, ze ziet het aan me en komt naar me toe gesneld voor die laatste frisbee. Via mijn been springt ze in mijn armen en vangt de frisbee die ik voor haar gegooid had, terwijl ik haar netjes opvang. De teller loopt af en ik zet mijn kwispelende hond weer netjes neer. Hijgend maar tevreden verzamel ik mijn frisbees weer en loop met Yuna het veld af, dat hebben we weer mooi gedaan.

Foto door Digivaria Continue reading →

This entry was posted in Blog.

Canicross

Nou goed he, ik geef toe, ik had altijd een hekel aan rennen. (Nog steeds een beetje denk ik). Ik heb zelfs hele gymlessen gespijbeld als ik wist dat we alwéér buiten gym hadden. Ik vond het gewoon stom, dat geren. Snel buiten adem en steken in mijn zij. Nee hoor, voor mij geen geren.

Tot ik vorig jaar had verzonnen dat ik te weinig conditie had. Vroeger heb ik veel gezwommen en paard gereden maar nu ik de hondjes heb beweeg ik zelf minder. Tuurlijk, met frisbee en behendigheid sta je niet stil, maar om nou te zeggen dat je actief voor je conditie bezig bent…

Begin 2014 heb ik de eerste pogingen gedaan om te hardlopen. Als stok achter de deur had ik mezelf en Joey ingeschreven voor een canicross wedstrijd in februari. Uiteraard liep ik meteen te hard van stapel de eerste keer. Ik had me opgegeven voor de 4 km dus die ging ik gelijk proberen, kijken hoe dat ging. Ik had goede hardloopschoenen op de kop getikt dus daar gingen we.

De eerste paar meters gingen goed, maar al snel begon het gehijg, het geslenter en gepuf en gesteun. “Oké, tot de derde lantarenpaal! Dat kunnen we best!” Je raad het al, de eerste of twee paal was ook wel goed. Joey liep los mee, en enthousiast als hij was begon hij te grommen en te blaffen en om heen te springen. Leuk joh dit! Ik heb de 4 km uitgelopen/gewandeld met de nodige misselijkheid en droge strot. Ik hoef je vast niet uit te leggen dat ik de volgende dag overal spierpijn had.

  • Canicross
  • Canicross
  • Canicross
  • Canicross
  • Canicross

Mijn nieuwe hobby is in 2014 niet helemaal goed van de grond gekomen dus. Ik heb aan de wedstrijd meegedaan (hoewel ik ook stukken heb gewandeld) en hoewel het erg leuk was hield al snel het trainen op. Alleen zomers heb ik nog een aantal keer gelopen in de vakantie.

Maar met 2015 kwamen weer goede voornemens tevoorschijn! Inmiddels ben ik al de hele maand braaf elke week minstens 2 en max 3 keer gaan lopen. Alleen niet meer met Joey, want die kan dat fysiek niet meer aan door zijn gammele lijf. Lennon loopt af en toe mee, en samen zijn we Muttley aan het klaarstomen voor dezelfde wedstrijd. En ook dit keer weer de 4 km. Alleen zijn we nu wat beter voorbereid. Ik heb de volle 4 km al 2 keer non-stop gerend. Dus tussendoor wandelen, dat gaan we op de wedstrijd niet meer doen!

Ook gaat Muttley inmiddels steeds beter lopen, het elastiek netjes strak de hele tijd en hij reageert steeds meer op aanwijzingen. Waar hij voorheen nog onzeker omkeek en naast me kwam lopen, loopt hij nu wat strakker voor me uit. Hij heeft veel opgepikt van de keren dat hij samen met Lennon liep, die hebben mij met zijn tweeën aardig vooruit gesleept. Alleen omdat Lennon spondylose heeft durf ik hem niet te pushen, dus voor Lennon is het puur hobbymatig, met Mut gaan we voor het echte werk.

Ook lopen we trouwens tegenwoordig niet alleen! Inmiddels heb ik aardig wat mensen van de frisbee zo ver gekregen om ook maar eens aan de conditie te gaan werken. De canicross tuigen, elastieken en heupgordels werden al snel ingeslagen en inmiddels hebben we al een paar keer met een groep gelopen. Dat is toch weer  anders, en wat gezelliger dan alleen.

Dus Zaandam, dit jaar een tweede poging!

This entry was posted in Blog.

Puppies vliegen uit

Morgen zijn de pups van Yuna’s derde nest 8 weken, dan verlaat ook het laatste meisje het nest en begint haar reis naar Tjechië. Ik ben weer trots op hoe goed Yuna het allemaal gedaan heeft! Ze heeft het wat zwaar gehad maar is alweer hartstikke fit, moedert nog steeds over het laatst overgebleven pupje en speelt er op los.

Portretjes bij 6 weken:

  • Teefje, blue merle
    Teefje, blue merle
  • Reutje, bruin wit driekleur
    Reutje, bruin wit driekleur
  • Reutje, chocolate merle
    Reutje, chocolate merle
  • Reutje, chocolate merle
    Reutje, chocolate merle
  • Teefje, chocolate merle
    Teefje, chocolate merle
  • Teefje, zwart wit driekleur
    Teefje, zwart wit driekleur
  • Reutje, blue merle driekleur
    Reutje, blue merle driekleur
  • Reutje, blue merle
    Reutje, blue merle

Een prachtig nest met voor elke pup een mooie sportieve toekomst bij geweldige baasjes 😀 Een herhaling van de vorige combinatie (Yuna x Muttley) en ook nu weer 8 pups met een geweldig dapper, open en knuffelig karaktertje.

 

Portretjes van elke week zien? Klik dan hier

This entry was posted in News.

Dag pap

Op 29 November 2014 is mijn vader plots overleden.
Rouwkaart

De week die daarop volgde was chaotisch, emotioneel, verwarrend, en vermoeiend. Een week vol telefoontjes, whatsappjes, facebookberichten, bezoekjes, knuffels, tranen en toch gelukkig ook wat gelach. Een week waarin herinneringen zijn opgehaald, maar ook een week waarin een hoop geregeld moest worden.

Op vrijdag 5 december was de crematie ceremonie. Een ochtend vol verdriet, maar ook vol steun. Er is prachtig gesproken, de muziek had niet passender gekund en de dia’s op de achtergrond maakte het plaatje compleet. De zaal was vol, zo vol dat de mensen achterin moesten blijven staan. Het is  mooi om te zien dat je zo veel levens hebt geraakt pap.

IIMG_0013‘ve heard it said
That people come into our lives for a reason
Bringing something we must learn
And we are led
To those who help us most to grow
If we let them
And we help them in return
Well, I don’t know if I believe that’s true
But I know I’m who I am today
Because I knew you….

This entry was posted in News.

Hoe het allemaal begon

Ik vind dit altijd maar een beetje een awkward stukje op een website. Moet je jezelf nou vanuit de hond voorstellen (nee, alsjeblieft niet!), of begin je dan heel cliche met: “Wie ben ik”? Nee dat ook maar niet, want ja dat doet iedereen al natuurlijk. Ik zou ook gewoon mijn CV hier neer kunnen pletteren maar dat geeft ook weer net niet het gewenste effect… Keuzes, keuzes.

Dan toch maar gewoon zo. Ik zal mij kort en bondig even voorstellen:

“Hallo, ik ben Suzanne en ik ben een border collie eigenaar”

Ja dat klinkt een beetje alsof ik in zo’n praatgroep zit voor verslaafden! Maar op de een of andere vage manier is dat best toepasselijk, want die border collies, die werken ook gewoon verslavend. (Ik merk het alweer, dit wordt niet kort en bondig. Dit is een mooi moment om een kopje thee of koffie te pakken voor je verder leest.)

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Nou goed niet gisteren dan want zo geweldig werkt mijn geheugen niet. Maar ik weet het wel nog heel goed! Ik was 15 (of 16? kijk daar heb je het al) en mijn moeder vertelde me dat we een tweede hond gingen kopen: een border collie. Ze had daar stiekem al lang over na zitten denken en lang rond zitten kijken, maar nu was de tijd daar. Mijn vader sputterde, zoals vaders dat doen, nog even tegen maar gaf de strijd al snel op. Mijn moeder wilde een teckel, of een border collie. Nou als er dan een hond bij kwam, dan géén teckel. Joey (thank god dat mijn naam gewonnen heeft! anders had hij Mazzel of Tarzan geheten…) komt bij de boer uit de schuur vandaan. Een stamboomloos hondje van marktplaats. Soms merkte je dat wel, maar wat je meer merkte was dat Joey alles behalve makkelijk was. Hij mocht er dan niet helemaal 100% uitzien als de standaard border maar mijn hemel van binnen was hij in en in border collie. Hij heeft ons door alle horrorverhalen over borders heen gesleept en ik heb gigantisch veel van die hond geleerd. Hij was niet neurotisch, hij was niet hyper, hij stuiterde niet gigantisch. Nee Joey was erger dan dat, Joey was zelfstandig en zelfverzekerd. Die trok lekker zijn eigen plan (á la Pippi Langkaus, “Ik doe lekker mijn eigen zin!”). Alles wat bewoog daar werd op gedreven, en menig fietser is in zijn enkels gesnapt. Maar na veel samen vallen en op staan en veel training is dat goed gekomen. De gehoorzaamheidscursus, maar vooral het samen sporten, hebben heel erg geholpen. Nu is hij de stabielste en braafste van mijn drie honden en zou je echt niet zeggen dat hij in de pubertijd zo’n satanshond geweest is.

Ondanks dat Joey het me zo moeilijk heeft gemaakt, heeft hij me wel, zoals ze dat zo mooi zeggen in BorderCollieLand, “besmet met het border virus”.

This entry was posted in Blog.